خانه / مقالات سواد / واقعیت رسانه ای و کودک

واقعیت رسانه ای و کودک


کودک صحنه‌های تلویزیونی را زندگی واقعی تلقی می‌کند!

🔻لوس کیوتو در پژوهشی که دربارۀ تأثیر تلویزیون بر کودکان جامعۀ امریکا انجام داد، اظهار کرده است: مادران مورد تحقیق وی ادعا می‌کردند فرزندانشان از تلویزیون مسائلی را می‌آموزند. دست‌کم بعضی از آنها احساس می‌کردند که همۀ این آموزش‌ها مفید نبوده و تلویزیون فرزندانشان را دربارۀ موضوع‌هایی مانند مسائل جنسی و مواد مخدر کنجکاو کرده است.

🔸پژوهش‌های بی‌شماری نیز دربارۀ رابطۀ میان خشونت‌های تلویزیونی و رفتار کودکان انجام شده است. کودک به طور معمول صحنه‌های تلویزیونی را زندگی واقعی تلقی می‌کند؛ زیرا هنوز برای تمایز زندگی واقعی از ساختارهای تلویزیونی، آن هم با جاذبۀ مسحورکنندۀ تلویزیون، بسیار کوچک است.

🔸در سال ۱۹۹۶م، پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا در سانتاباربارا هشدار دادند که «خطر مشاهدۀ صحنه‌های تلویزیونی خشونت‌آمیز شامل بی‌قید شدن نسبت به عواقب خطرناک خشونت از یک‌سو و از سوی دیگر ایجاد هراس از مورد حمله قرار گرفتن است». افزون بر این «دیدن صحنه‌های فراوان خشونت‌ در تلویزیون ضرورتاً منجر به رفتار خشونت‌آمیز از سوی کودک نمی‌شود، اما این عقیده را در او به وجود می‌آورد که خشونت دارای جایگاهی عادی در زندگی روزمره است و علاوه بر آن، این ترس را در کودک ایجاد می‌کند که در خیابان مورد حمله قرار گیرد».

🔸در علم ارتباطات، به طور معمول به تلویزیون رسانۀ سرد و به رادیو رسانۀ گرم لقب داده‌اند. تلویزیون نمی‌تواند حالت جانبی رادیو را در زندگی فرد داشته باشد؛ تلویزیون تماشاگر را با تمام وجودش جذب برنامه می‌کند و او را وا می‌دارد تا از همۀ حواسش برای درک آن استفاده کند یا به عبارت دیگر ایجاب می‌کند که تماشاگر مدام با او همراه باشد.

🔹بخشی از مقاله « در جست و جوی تسخیر ارواح»، «عبدالرحیم ولدبیگی»، #نشریه_زمانه شماره ۹۹

درباره‌ی سواد

همچنین ببینید

اینترنت و ارتباطات خانواده

امروزه باگسترش کاربرد اینترنت در دنیا به عنوان یک رسانه تعاملی، بحث­هایی در مورد تأثیرات …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *